Ankara Batı 3. Aile Mahkemesi’nde görülen davada taraflar, evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı gerekçesiyle karşılıklı boşanma talep etti. Davacı erkek, eşinin ailesine soğuk davrandığını, evden kovduğunu, ev işlerine ilgisiz olduğunu, kıskanç davranışlar sergilediğini ve zaman zaman evi terk etmeye zorladığını ileri sürerek boşanma talep etti. Kadın ise erkeğin hakaret ettiğini, eve geç geldiğini ve evlilik birliğini sürdürülmez hâle getirdiğini belirterek boşanmanın yanı sıra maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası talep etti.
Yerel mahkeme, her iki tarafın boşanma taleplerini kabul edip tarafların boşanmasına karar verdi. Mahkeme, kadının evden kovma, ev işlerine ilgisiz olma ve ailesine soğuk davranma gibi davranışları nedeniyle ağır kusurlu olduğuna hükmederek tazminat ve nafaka taleplerini reddetti. Bölge Adliye Mahkemesi de bu kararı onadı.
Ancak Yargıtay, kadına kusur olarak yüklenen davranışların ardından evlilik birliğinin bir süre daha devam ettiğine dikkat çekti ve bu davranışların affedildiği veya hoş görüldüğü sonucuna vardı. Yargıtay, affedilen veya hoş görülen olaylardan kusur çıkarılamayacağını belirterek, kadının ağır kusurlu sayılmasının hatalı olduğunu vurguladı. Dosya kapsamındaki diğer deliller ışığında kadının hafif, erkeğin ise ağır kusurlu olduğu kabul edildi.
Buna bağlı olarak Yargıtay, kadının maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası taleplerinin reddinin de hukuka aykırı olduğuna karar vererek dosyayı yeniden yerel mahkemeye gönderdi.